Πώς ξεκίνησε η ιστορία σου με τον χορό;
Στο λύκειο για να χάσω μάθημα πήρα μέρος σε μια σχολική γιορτή και εκεί βρέθηκα στην πρώτη θέση χωρίς να το καταλάβω. Ένιωσα ότι ήταν κάτι που μου άρεσε. Στην συνέχεια και ενώ δούλευα σερβιτόρος σε ένα μαγαζί που έκαναν χοροεσπερίδες πολιτιστικοί σύλλογοι, χάζευα τα χορευτικά και τις παραδοσιακές ορχήστρες που μάλλον με μάγεψαν πάλι χωρίς να το συνειδητοποιώ.
Μετέπειτα στο πανεπιστήμιο συνειδητά πλέον γράφομαι στην χορευτική ομάδα των φοιτητικών εστιών όπου διέμενα και εκεί αρχίζω να χορεύω 6-8 ώρες σε καθημερινή βάση. Σε ένα χρόνο αναλαμβάνω δάσκαλος στο προπαρασκευαστικό τμήμα και σε δύο χρόνια αναλαμβάνω την πρώτη χορευτική ομάδα. Ταυτόχρονα παίρνω και την ειδικότητα των παραδοσιακών χορών στο ΤΕΦΑΑ που σπούδαζα και πλέον ο παραδοσιακός χορός γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής μου ζωής, το οποίο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Θυμάσαι ποιος ήταν ο πρώτος χορός που έμαθες καλά;
Μάθαινα πολύ εύκολα όλους τους χορούς, αλλά θυμάμαι ότι είχα ενθουσιαστεί με τον χορό Ράϊκο από τη Μακεδονία, στον οποίο ήθελα συνέχεια να αυτοσχεδιάζω σαν πρώτος. Μάλιστα ο τότε δάσκαλός μου (Σταύρος Τερζής), μου έκανε παρατηρήσεις για να μην αυτοσχεδιάζω σε τόσο μεγάλο βαθμο. Την επόμενη χρονιά θυμάμαι να μου εξομολογείται και να μου ζητά συγνώμη γιατί όπως χαρακτηριστικά μου ανέφερε δεν είχε καταλάβει ότι εγώ είχα γεννηθεί για να γίνω πρωτοχορευτής. Μεγάλη τιμή και ιδιαίτερη χαρά για μένα που τότε πραγματικά πετούσα στα σύννεφα κάθε φορά που χόρευα.
Υπάρχει κάποιος δάσκαλος ή χορευτής που θεωρείς μέντορά σου;
Μόλις πριν ανέφερα τον Σταύρο Τερζή που ήταν ο πρώτος μου δάσκαλος. Σίγουρα επηρεάστηκα από εκείνον και σίγουρα μου μετέδωσε την αγάπη για τους χορούς της Μακεδονίας και του Πόντου. Στην συνέχεια δεν μπορώ να μην αναφέρω τον καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο τον Γιάννη Πραντζίδη που θαύμαζα για τον χορό του και ιδιαίτερα στους χορούς της Αν. Ρωμυλίας.
Τέλος θα μπορούσα να αναφέρω τους συγχορευτές μου και μαθητές μου στην χορευτική ομάδα των φοιτητικών εστιών (Χ.Ο.Φ.Ε.Θ.) Βασίλη Ράπτη από την Ήπειρο, Στέλιο Κυριακίδη από τον Πόντο, Θανάση Στογιάννη από την Μακεδονία και πολλούς άλλους.
Θαύμαζα επίσης εκείνη την εποχή (και συνεχίζω φυσικά να θαυμάζω) τους Αποστόλη Παδιό από την Αλεξάνδρεια Ημαθίας, τον Δημήτρη Ιωάννου από την Αριδαία, τον Κούλη Δαμιανό από τον Πόντο και πολλούς αυθεντικούς χορευτές από τα αυθεντικά χορευτικά που φέρναμε στο φεστιβάλ της Χ.Ο.Φ.Ε.Θ.
Τι είναι αυτό που σου αρέσει περισσότερο όταν διδάσκεις; Ποιά είναι η φιλοσοφία σου;
Αν ήταν να ξεχωρίσω ένα πράγμα από αυτά που μου αρέσουν όταν διδάσκω, θα ήταν η αληθινή επαφή με τους μαθητές μου. Μου αρέσει πολύ να τους δίνω το 1000% του εαυτού μου. Την ώρα της πρόβας νιώθω ότι ζω σε ένα άλλο κόσμο. Θέλω να δίνω και να παίρνω από τους μαθητές μου το καλύτερο. Μου αρέσει πολύ να τους πειράζω, να λέω ατάκες, να τους κάνω να χαμογελούν και να φεύγουν με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη τους και την ψυχή τους. Αυτό μου δίνει δύναμη και έμπνευση για να συνεχίζω να γίνομαι καλύτερος καθημερινά για μένα και τους μαθητές μου.
Όσον αφορά τη φιλοσοφία αυτό που θέλω είναι οι μαθητές μου σε κάθε πρόβα να φεύγουν όχι απλά ευχαριστημένοι, αλλά κατενθουσιασμένοι και να ανυπομονούν να ξαναβρεθούν στην επόμενη πρόβα κοντά με τον δάσκαλο και την ομάδα. Προσέχω πάρα πολύ το ομαδικό πνεύμα και πως θα τους κάνω ομάδα και παρέα για να νιώθουν οικεία και άνετα μεταξύ τους.
Είμαι αληθινός και πραγματικά ενδιαφέρομαι για όλους. Θέλω όλοι τους να συμμετέχουν με την ψυχή τους και να ενδιαφέρονται πραγματικά όπως εγώ ενδιαφέρομαι για αυτούς. Η κάθε πρόβα για μένα είναι μοναδική και πραγματικά είναι η ευτυχισμένη στιγμή της ημέρας. Τίποτα καλό να μην έχει συμβεί κατά την διάρκεια της ημέρας ξέρω ότι θα έρθει η στιγμή της πρόβας και θα μου φτιάξει την διάθεση.
Σε ποια είδη χορού εξειδικεύεσαι;
Είναι μια συνηθισμένη ερώτηση που μου κάνουν πολλοί.
Μου αρέσουν πάρα πολύ και νιώθω ότι μπορώ να διδάξω σε πολύ καλό βαθμό πολλές περιοχές της Ελλάδος. Χωρίς να έχει καμιά σημασία η σειρά που θα τις αναφέρω να πω ότι αγαπώ πολύ τους αργούς χορούς της Ηπείρου, με μαγεύουν οι χοροί της Μακεδονίας, νιώθω σαν Θρακιώτης όταν χορεύω τους χορούς της Θράκης, κατακλύζομαι από πολλά συναισθήματα όταν χορεύω τους χορούς της Αν. Ρωμυλίας, νιώθω σαν πόντιος όταν χορεύω τους Ποντιακούς χορούς, το ίδιο συμβαίνει και με τους Κρητικούς χορούς, συγκινούμαι και βάζω στην κυριολεξία τα κλάματα με συγκεκριμένους χορούς της Θεσσαλίας (ιδιαίτερα με τους στίχους κάποιων τραγουδιών), χαλαρώνω με τα ακούσματα των Μικρασιάτικων ρυθμών, νιώθω ερωτευμένος ξανά με την Ειρήνη όταν χορεύω τον Μπάλλο από τα νησιά μας, δακρύζω ακόμα και με τους Κυπριακούς χορούς ειδικά όταν τους τραγουδά η Ειρήνη.
Νιώθω ευλογημένος γιατί πραγματικά αγαπώ αληθινά όλες αυτές τις περιοχές της Ελλάδος και μέσα από την πολυετή ενασχόλησή μου, από την μελέτη και την ακούραστη δουλειά πάνω σε όλους αυτούς τους χορούς, έχω φτάσει στο σημείο να έχουν όλοι ένα ξεχωριστό χώρο στην καρδιά μου και την ψυχή μου και ανάλογα με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της ζωής μου όλοι οι χοροί να έχουν γίνει κομμάτι του εαυτού μου.
Τι σε ελκύει στους χορούς;
Από την προηγούμενη απάντησή μου φαίνεται ότι η κάθε περιοχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά που αγαπώ πάρα πολύ. Για παράδειγμα στην Θεσσαλία και την Ήπειρο με ελκύουν πάρα πολύ οι στίχοι των τραγουδιών. Στην Μακεδονία η εναλλαγή από το αργό μέρος στο γρήγορο και η ταχύτητά τους. Στην Αν. Ρωμυλία η τεχνική του Τσέστου είναι απίστευτη. Στον Πόντο το τρέμουλο του σώματος στον Πυρίχειο και όχι μόνο, αγγίζει το μεδούλι των οστών μου. Στο Ζεϊμπέκικο χορεύει η ψυχή μου και αναπολώ τις αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Αντίστοιχα στα Νησιά το ανάλαφρο βήμα με ενθουσιάζει.
Για να τελειώσω και κάπου, θα πω ότι όταν αγαπάς αληθινά τους παραδοσιακούς χορούς, μπορείς να βρεις σε όλους το γνήσιο και αυθεντικό στοιχείο που θα σε κάνει να τους αγαπήσεις και να τους νιώσεις στην ψυχή σου.
Τι θεωρείς πιο σημαντικό: τεχνική ή συναίσθημα;
Εύκολη ερώτηση. Χωρίς αμφιβολία είναι το συναίσθημα. Αν δεν νιώσεις κάτι μέσα σου, κάτι που, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ένας παλιός μουσικός-χορευτής, να σε πειράζει το μέσα σου, τότε όποια τεχνική και να έχεις, αυτή θα είναι ανούσια και άχρωμη.
Ποτέ μου δεν ένιωσα ότι χόρευα με τεχνική στα βήματα μου. Πάντα ακόμη και τώρα μετά από τόσα χρόνια, όταν χορεύω νιώθω ότι χορεύει η ψυχή μου. Πάντα κάθε μου βήμα, κάθε μου κίνηση περικλείει ένα συναίσθημα.
Ποιο είδος χορού σε κάνει πάντα να χαμογελάς;
Δεν έχει να κάνει με το είδος του χορού, αλλά με την διάθεση και μόνο. Όπως ανέφερα και παραπάνω όλοι οι χοροί με κάνουν να χαμογελώ. Και όχι απλά ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στα χείλη, αλλά ένα πραγματικό χαμόγελο που πηγάζει από βαθιά μέσα μου. Όλοι οι χοροί έχουν κάτι που “πειράζει” το μέσα μου.
Δεν έχω φανταστεί ποτέ τον εαυτό μου και δεν μου έχει συμβεί ποτέ να χορεύω ένα χορό και να μην χαμογελώ. Όταν χορεύω, χορεύει και χαμογελά η ψυχή μου ολόκληρη.
Ποιό είναι το πιο αστείο περιστατικό που σου έχει συμβεί σε μάθημα;
Συμβαίνει πολλές φορές κατά την διάρκεια κάθε πρόβας να συμβαίνουν μικρά περιστατικά που βρίσκω αφορμή να τα σχολιάζω και να γελάμε όλοι μαζί πραγματικά με την ψυχή μας. Κάτι χαρακτηριστικό δεν θυμάμαι, αλλά υπήρχαν κάποιες πρόβες που από τα πολλά γέλια με δυσκολία καταφέρναμε να επαναφέρουμε την “τάξη” και να κάνουμε την πρόβα μας.
Ποια φιγούρα σε έκανε να πεις: «Οκ, αυτό θα το δείξω όταν είμαι σίγουρος/η ότι δεν θα πέσουμε κάτω»;
Καμιά απολύτως. Όχι μόνο τώρα που έχω πολλά χρόνια εμπειρίας, αλλά και ως νεώτερος δάσκαλος πάντα διδάσκω αυτό που μπορούν να καταφέρουν οι μαθητές μου. Δεν επιδιώκω περίπλοκα πράγματα σε νέους μαθητές που θεωρώ ότι είναι εκτός των δυνατοτήτων τους. Ότι διδάσκω ξέρω πολύ καλά ότι οι μαθητές μου θα τα καταφέρουν, αλλιώς έχω την υπομονή να πω ότι κάποιες φιγούρες θα τις κάνουμε όταν έρθει η ώρα τους.
Τι σε κάνει να πεις “ΟΚ, αυτό το μάθημα ήταν τέλειο”;
Έχω την τύχη και την χαρά να αισθάνομαι σε κάθε μου πρόβα ολοκληρωμένος και ευχαριστημένος ότι έκανα την δουλειά μου όσο καλύτερα μπορούσα. Το “τέλειο” μάθημα όπως το χαρακτηρίζεις είναι αυτό που στο τέλος του μαθήματος βλέπεις όλους τους μαθητές σου να χαμογελούν με την ψυχή τους και αυτό να το βλέπεις στα μάτια τους όπου καθρεφτίζεται η ικανοποίηση της ψυχικής τους ανάτασης ότι σήμερα πέρασαν τέλεια για μια ακόμα φορά.
Ποιο είναι το πιο συχνό “λάθος” που κάνει ο κόσμος όταν προσπαθεί να χορέψει;
Ότι προσπαθεί να χορέψει τα βήματα χωρίς ψυχή, χωρίς συναίσθημα. Πολλοί νομίζουν ότι χορεύουν καλά μόνο και μόνο επειδή γνωρίζουν κάποια βήματα. Αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Πρέπει να αγαπήσεις τον χορό και την φιλοσοφία τους για να πεις ότι χορεύεις ικανοποιητικά.
Επίσης ένα άλλο λάθος που κάνει ο κόσμος χωρίς όμως να φταίει, είναι ότι δεν έχουν μάθει από τους δασκάλους τους το πόσο σημαντικό είναι να ακούς την μουσική, να γνωρίζεις τον ρυθμό και την σχέση του με τις κινήσεις του και να αναγνωρίζεις το βασικό δομικό στοιχείο του που είναι η ιστορία και η φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από κάθε χορευτική έκφραση.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι που πάντα σε βάζει σε χορευτική διάθεση;
Δεν είναι ένα, είναι πολλά ανάλογα με την διάθεση. Μπορεί δηλαδή να θέλω να ακούσω κάτι απαλό για να χαλαρώσω. Άλλη φορά να θέλω κάτι έντονο για να βρεθώ σε εγρήγορση, κλπ. Νοσταλγώ παλιές αυθεντικές εκτελέσεις και τραγούδια με στίχους όπως τα παλιά τραγούδια του χωριού μου. Πολλά από αυτά δεν τα βάζω στις πρόβες μου γιατί δεν αντέχω να τα ακούω με κόσμο, τα θέλω για τις πιο προσωπικές μου στιγμές. Έχει συμβεί να είμαι μόνος στο σπίτι και να βάζω να ακούω τα συγκεκριμένα τραγούδια και να μην μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από την μια και από την άλλη να πιάνομαι στην άκρη του τζακιού και να χορεύω μόνος μου.
Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη στιγμή από μάθημα ή παράσταση που σου έχει μείνει αξέχαστη;
Είναι πολλές τέτοιες ιδιαίτερες στιγμές, αλλά επειδή πρέπει να αναφέρω μια, μην νομίσεις ότι αποφεύγω και την ερώτηση, θα σου πω μια που μου έρχεται τώρα στο μυαλό. Ήταν στην παράσταση που κάναμε το αφιέρωμα στην Ήπειρο “Χτύποι ζωής, ήχοι Απείρου γης”. Σε μια κορυφαία συγκινητική στιγμή όπου ακούμε τα “ξεχωρίσματα” και εξελίσσεται η παράσταση με εμάς τους άντρες να είμαστε στο πίσω μέρος της σκηνής αγκαλιασμένοι, γυρνάει ο διπλανός μου και κάτι θέλει να μου ψιθυρίσει, όταν ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι εγώ κλαίω σχεδόν με λυγμούς και μου λέει εντελώς αυθόρμητα “με συγχωρείς Κωστάκη δεν ήξερα ότι κλαις” και μου δίνει μια αγκαλιά λες και ήθελε να με παρηγορήσει.
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ότι όλο και περισσότεροι νέοι στρέφονται στην παράδοση και στα πανηγύρια. Ποια είναι η εικόνα που έχεις για τη μουσική και τις τάσεις που κυριαρχούν?
Είναι πολύ καλό και ελπιδοφόρο, θα έλεγα ότι οι νέοι αγκαλιάζουν την παράδοσή μας. Τα πανηγύρια είναι η παράδοσή μας, αλλά άλλους σκοπούς εξυπηρετούσαν τότε και άλλους σήμερα. Είναι μεγάλη κουβέντα και θέλει πολύ συζήτηση για το πως θα καταφέρουμε όλοι εμείς που ασχολούμαστε χρόνια με την παράδοση του τόπου μας, αυτούς τους νέους να τους καθοδηγήσουμε με τον σωστό τρόπο ώστε να γνωρίσουν σε βάθος το νόημα των παραδοσιακών τραγουδιών και όχι μόνο το κομμάτι της διασκέδασης που πολλές φορές ξεφεύγει από το αποδεκτό.
Βρισκόμαστε στην εποχή που όλο και περισσότεροι έχουν στραφεί στη δραστηριότητα του χορού? Πως το βλέπεις διαχρονικά από τη στιγμή που ξεκίνησες?
Είναι μια ευκαιρία για όλους μας να αναδείξουμε τα καλά στοιχεία της παράδοσης και των χορών μας. Δυστυχώς ξεφυτρώνουν και πολλοί νέοι δάσκαλοι και σύλλογοι χωρίς να έχουν την ανάλογη παιδεία θα πω των παραδοσιακών χορών μας και κάνουν λάθη παρασύροντας τους μαθητές τους σε ανίερους ανταγωνιστικούς και χαζούς σκοπούς. Είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν ότι το “καλό” χορευτικό είναι αυτό που έχει καλή παρουσία στα ΜΜΕ.
Διαχρονικά ο καλός δάσκαλος και το καλό χορευτικό συγκρότημα δεν έχουν προβλήματα και πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο να καθοδηγήσουν σωστά τους μαθητές τους. Όπως σε όλα τα πράγματα που ανθίζουν κάποια εποχή θα υπάρχουν και περιπτώσεις που θα ξεφεύγουν.
Εγώ είμαι αισιόδοξος ότι από όλα αυτά που γίνονται θα μείνει κάτι όμορφο και ωραίο που ο κόσμος τελικά θα το αγαπήσει και θα το αγκαλιάσει γιατί η παράδοση είναι, ήταν και θα παραμείνει για τον Έλληνα αυτή που τον οδηγεί σε ένα καλύτερο μέλλον.
Ώρα να πιάσουμε το κεφάλαιο "ΚΕ.Λ.Ε.".Πως προέκυψε η ιδέα του και πότε ξεκίνησε? Τι αντιπροσωπεύει? Ποιοί χοροί διδάσκονται?
Η ιδέα του ΚΕ.Λ.Ε. ξεκίνησε από την ανάγκη μας να δημιουργήσουμε ένα σύλλογο στον οποίο θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε όλα τα όνειρά μας. Έχοντας μεγάλη εμπειρία από την θητεία μας σε πολλούς πολιτιστικούς συλλόγους καταλήξαμε πολύ νωρίς στο συμπέρασμα ότι αν δεν κάνουμε τον δικό μας σύλλογο, αν δεν παίρναμε εμείς όλες τις αποφάσεις και το ρίσκο των νέων ιδεών που είχαμε, κανένα προεδρείο δεν θα καταλάβαινε την αξία των πράξεων μας.
Έτσι λοιπόν το 1995 ξεκινήσαμε δημιουργώντας μια Α.Ε. μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (πρωτότυπο για την εποχή του, μιας και όλοι λειτουργούσαν ως πολιτιστικοί σύλλογοι) εγώ και η Ειρήνη. Πολλές ευθύνες, πολύ προσωπική δουλειά και φοβερές αντιδράσεις κυρίως από συναδέλφους μας που δεν καταλάβαιναν το εγχείρημα. Σήμερα που μιλάμε όλοι τους παραδέχονται ότι αυτό που κάναμε τότε ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να γίνει και όλοι τους ζητάνε την συμβουλή μας στο πως το κάναμε και τι θα μπορούσαν και οι ίδιοι να κάνουν σήμερα. Φυσικά οι συμβουλές μας είναι εντελώς δωρεάν και η βοήθεια μας όποτε μας ζητήθηκε ήταν αμέριστη.
Στην ερώτηση του τι αντιπροσωπεύει το ΚΕ.Λ.Ε. είναι ξεκάθαρο ότι αντιπροσωπεύει τις αξίες μας σαν ανθρώπους πρώτα από όλα, οι οποίες αξίες στηρίζονται στις διαχρονικές αξίες της Παράδοσης. Τέτοιες αξίες θα μπορούσαμε να αναφέρουμε για την αξία της ομάδας, της αλληλεγγύης, του σεβασμού, της κατανόησης, της φιλίας, της συντροφικότητας, του ωραίου, του απλού, του ποιοτικού, του αυθεντικού και γενικότερα αυτό που αντιπροσωπεύει την παράδοση του τόπου μας.
Όλα αυτά κάτω από το άγρυπνο πνεύμα το δικό μου και της Ειρήνης. Πρώτα από όλα να μεταφέρουμε τα πιστεύω μας στους δασκάλους μας και τους μαθητές μας φυσικά.
Όσο αφορά τους χορούς που διδάσκονται στο ΚΕ.Λ.Ε. πράγματι διδάσκουμε όλη την Ελλάδα από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη. Αυτό που χαρακτηρίζει την διδασκαλία των χορών μας είναι ότι όλες τις περιοχές δεν τις χορεύουμε απλά σαν βήματα και τεχνικά δουλεμένες κινήσεις, αλλά πολύ περισσότερο σαν έκφραση συναισθημάτων. Η κάθε περιοχή έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να αποδίδονται από τους χορευτές. Αυτό απαιτεί πολύ καλή γνώση, μεγάλη πείρα και ικανότητα να μπορείς πρώτα από όλα εσύ ο ίδιος να εκφράσεις με τον χορό σου αυτά τα συναισθήματα και την διαφορετικότητα των περιοχών και μετά να μπορέσεις να τα μεταδώσεις στους μαθητές σου. Εμείς ευτυχώς στο ΚΕ.Λ.Ε. όπως λέγεται από όλους τους δασκάλους και τους απλούς χορευτές των συγκροτημάτων, έχουμε αυτή την ικανότητα και μάλιστα μεταδίδουμε τις γνώσεις μας στους μαθητές μας με τρόπο ευχάριστο και διασκεδαστικό απολαμβάνοντας όλοι απίστευτες στιγμές χαράς στις πρόβες μας και τις παραστάσεις μας.
Ποιοι είναι οι προσωπικοί σου στόχοι και το όραμα για τη σχολή; Έχουμε μάθει ότι βρίσκεται στα σκαριά και ένα νέο φεστιβάλ στο Στόμιο.
Ευτυχώς όσοι μας γνωρίζουν ξέρουν ότι δεν σταματάμε και δεν ησυχάζουμε ποτέ. Το Φεστιβάλ στο Ομόλιο και το Θέατρο των Τεμπών είναι γεγονός και με την αρωγή της Περιφέρειας Θεσσαλίας και του Δήμου Αγιάς θα πραγματοποιηθεί το τελευταίο τετραήμερο του Ιουνίου 26-29-2026. θα είναι ένα φεστιβάλ με πολλές εκπλήξεις, με πολλές δράσεις για την φύση και τον πολιτισμό της ευρύτερης περιοχής, με διεθνή χαρακτήρα και συμμετοχές από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό και η πρώτη του χρονιά θα είναι αφιερωμένη στον Κίσσαβο και το “όρος των κελιών” όπως ονομαζόταν από τις πολλές μονές που υπήρχαν και που πολύς κόσμος δεν γωνρίζει.
Παράλληλα ετοιμάζουμε μια θεματική παράσταση με ένα αφιέρωμα στις Κυκλάδες. Αυτή την περίοδο ετοιμάζουμε δύο παραστάσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα όπου όλα τα χρήματα θα δοθούν για να αγοράσουμε πολύτιμα και αναγκαία πράγματα στο Γηροκομείο της Λάρισας. Έχουμε κάνει δύο προτάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού που αναμένουμε τα αποτελέσματά τους μέσα στον Μάρτιο. Ετοιμάζουμε αρκετές εκδρομές με λαογραφικό και ερευνητικό χαρακτήρα στα Γιάννενα, στην Φλώρινα, κλπ. Το καλοκαίρι θα επαναλάβουμε στην κρουαζιέρα που είχαμε κάνει και φέτος, μας το ζητάνε ξανά πολλοί πολιτιστικοί σύλλογοι.
Τέλος σε σύντομο χρονικό διάστημα θα είναι έτοιμο και το βιβλίο με τίτλο: “Η τέχνη της διδασκαλίας στον Παραδοσιακό χορό” όπου θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε την διδασκαλία μας και την εμπειρία μας από το ΚΕ.Λ.Ε. και τους πολιτιστικούς συλλόγους που υπηρετήσαμε όλα αυτά τα χρόνια.
Και μια τελευταία ερώτηση! Πώς θα ήθελες να σε θυμούνται οι μαθητές σου;
Με αρκετή αίσθηση του χιούμορ θα πω κάτι που μου είχαν προσάψει οι μαθητές μου από τα φοιτητικά μου χρόνια ακόμη ως “Αρχιδιδάσκαλο” επειδή ήμουν ο δάσκαλος του πρώτου τμήματος και είχα μαθητές μου όλους τους άλλους δασκάλους που μάθαιναν χορούς στα υπόλοιπα τμήματα.
Θα ήθελα να με θυμούνται ως ένα άνθρωπο που αγάπησε πάρα πολύ τον παραδοσιακό χορό και που σε κάθε πρόβα έδινε και την ψυχή του για να κάνει τους μαθητές του να χαμογελούν και να ξεχνούν τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους.
Απλά σαν τον δάσκαλο της καρδιάς τους!!!
Ευχαριστούμε θερμά τον Κώστα Γκιντέρσο για την όμορφη συνέντευξη αλλά και κυρίως για το κοινωνικό και πολιτιστικό έργο που επιτελεί. Του ευχόμαστε πολλές επιτυχίες στο μέλλον!
Για περισσότερες πληροφορίες / επικοινωνία με το ΚΕ.Λ.Ε. πατήστε εδώ